Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Ο Πατριωτισμός δεν είναι απλά μια εκλογικευμένη αγάπη για την Πατρίδα. Είναι μια ομολογία πίστεως. Αν σου ζητήσουν να εξηγήσεις γιατί αγαπάς τη μάνα σου, τι λες; Απλά ότι, «την αγαπώ γιατί είναι η γυναίκα που με «φιλοξένησε» εννιά μήνες, με βύζαξε και μου σφούγγιζε το μέτωπο όταν είχα πυρετό»; Τα πράγματα, οι ιδέες και τα συναισθήματα, που μας συγκροτούν ηθικά, έχουν πρωτίστως μια μεταφυσική, υπερβατική διάσταση. Κι αυτά είναι πάντα που αποτελούν το πιο λαμπρό και φλογερό κίνητρο. Αυτά σηματοδοτούν τους μακρινούς ορίζοντες και τις απάτητες κορφές των αγώνων μας.

Αν την ανθρώπινη Ιστορία την κινούσαν μόνο οι σώφρονες, οι πραγματιστές, αυτοί που πάντα ζυγίζουν με το υποδεκάμετρο τους κινδύνους, τότε ακόμη θα ζούσαμε σε σπηλιές και λαγούμια ή θα κρεμόμασταν ανάποδα από τα δέντρα μαζί με τα τετράχειρα ξαδέρφια μας. Ακόμη θα βλέπαμε με δέος τις φωτιές από τους κεραυνούς και θα τρώγαμε ωμό κρέας ή και τους ίδιους τους ομοίους μας.

Οι ανήσυχες ψυχές, με το βαθιά ηθικό κίνητρο του κοινού καλού, της καταξίωσης μέσα από τους κινδύνους και τον αγώνα, οι μύστες της φιλοτιμίας κι οι εραστές της δόξας, είναι που κινούν τους τροχούς της Ιστορίας.

Αν το πάρεις όλο δεξιά ή όλο αριστερά θα φτάσεις στο ίδιο σημείο. Εκεί που η βαρβαρότητα τέμνεται με τ’ αδέρφι της, τον ολοκληρωτισμό. Κι αν κάτι μας προστατεύει από την βαρβαρότητα, αυτό δεν είναι απλά θεσμοί, «ανεξάρτητες αρχές», μαυσωλεία της πολιτικής ορθότητας ή ο νόμος, αλλά τουλάχιστον εδώ, σε αυτόν τον τόπο, μας προστατεύει ο ανθρωποκεντρισμός …του Ελληνικού Τρόπου. Δεν είναι τυχαίο που σε αυτά τα χώματα δεν φύτρωσε ο μηχανικός ρατσισμός της Δυτικής Ευρώπης, δεν φτιάξαμε ποτέ «μηχανές του κιμά» που θα άλεθαν ανθρώπους. Το Έθνος, που υπήρχε πριν από το νεοελληνικό κράτος, ήταν ο θεματοφύλακας της ιδιαιτερότητας μας, του προσώπου μας στον κόσμο. Η αγάπη για το Έθνος και την Πατρίδα, αυτή η ομολογία πίστεως στο κοινό μας εποικοδόμημα, είναι, πρέπει να είναι, και μια δήλωση ενεργητικής συστράτευσης κάθε ικμάδας της δύναμης μας για το κοινό καλό.

Οι ανά την Ιστορία δοσίλογοι ήταν πάντα οι πλέον «πραγματιστές» κι οι μαχητές των Ιδεών, που συχνά καταγγέλονταν ως άφρονες, τελικά πάντα νικούσαν. Ακόμη και θυσιαζόμενοι σε πρόσκαιρες ήττες, νικούσαν. Αν όχι οι ίδιοι, νικούσαν οι επίγονοι, αυτοί που θέριζαν το παράδειγμα και ζύμωναν με το αίμα των προηγούμενων το ψωμί της φιλοτιμίας.

Σήμερα λοιπόν τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα; Είναι πολλοί αυτοί που περιγράφουν τα συμπτώματα του απειλούμενου θανάτου της κοινωνίας μας από ασφυξία ελλείψει χρήματος και παραγωγικής βάσης. Είναι αρκετοί κι αυτοί, που σώφρονες και «μοντέρνοι», σαν τρύπιο παντελόνι καμπάνα του 1970, θέλουν ν’ αφήσουν πίσω το αιματοβαμμένο λάβαρο μας και σηκώνουν σημαία πλαστική. Πραγματιστές. Διαβάσανε κατευθείαν Φουκουγιάμα στην ξαπλώστρα στη Μύκονο, χωρίς να περάσουν πρώτα από τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη. Νομίζουν πως η κρίση και η παρακμή μας θα αντιμετωπισθεί με ασκήσεις οσφυοκαμψίας και ασκήσεις προσθαφαιρέσεων της πρώτης Δημοτικού. Κλείνουν το μάτι στην διαπλοκή και τους μπατιρημένους τραπεζίτες κι ελπίζουν να αναλάβουν υπουργοί του Gau της Νοτιοτάτης Βαλκανικής. Επίδοξοι φοροεισπράκτορες του Τέταρτου Ράϊχ.

Αγνοούν ότι στην Ιστορία, την Πολιτική αλλά και στην Οικονομία υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας που λέγεται Άνθρωπος. Κι είναι αστάθμητος παράγοντας, γιατί ο Άνθρωπος είναι υπερβατικό όν, έχει φρόνημα, ελπίδα, ψυχή και κυρίως έχει Πίστη. Μικρή ή μεγάλη, σε κρίση ή όχι, πάντως ο άνθρωπος πιστεύει σε ιδέες, σε πράγματα ανώτερα από τον ίδιο, που ξεπερνούν την σφαίρα των στενών ατομικών του συμφερόντων και το τι θα φάει και πιει. Αν αυτή την Πίστη την στερεώσεις και την τροφοδοτήσεις με όραμα κι αυτοπεποίθηση τότε μπορεί να διψάσει, να πεινάσει, ακόμη και να θυσιαστεί για ένα σκοπό, για μια ιδέα, για την πίστη του στην Πατρίδα. Γιατί σε όλους υπάρχει. Ακέραια ή τραυματισμένη, μισοσβησμένη ή σαν πυρκαγιά, όμως υπάρχει. Οι απλοί άνθρωποι ξέρουν πως εδώ είναι ο τόπος τους. Έχουν μνήμες, προγόνους, σύμβολα και συναισθήματα. Έχουν κειμήλια στα σεντούκια τους κι ηρώα στις μικρές πλατείες των χωριών τους. Έχουν περιβόλια κι ελαιώνες που τα’ ανάστησαν γενιές και γενιές, ντοπιολαλιές, κρασί χίλιων λογιών σε γεύσεις κι αρώματα, και κοινή την γλώσσα σε λαμπρούς ναούς και ασβεστωμένα ξωκλήσια, που σκύβεις για να μπεις.

Χρήσιμα θα είναι όλα, το δρομολόγιο εξόδου, οι προτάσεις για το φορολογικό και το μισθολόγιο, το αν θα ορίζονται με γεωγραφικά κριτήρια οι άδειες των ταξί ή θα ‘ναι μπάτε σκύλοι αλέστε. Όλα αυτά, σημαντικά και αναγκαία. Χρειαζόμαστε όμως την κεντρική ιδέα. Το καύσιμο της μηχανής μας, αυτό που θα αγγίξει το φρόνημα, θα κάνει τους Έλληνες να σταθούν όρθιοι και να επιβεβαιώσουν την ομολογία Πίστεως στην Γη τους, στους Ήρωες, τις Ιδέες και τα Σύμβολα τους και να κάνουν να δουλέψει το φορολογικό σύστημα, η επανεκίνηση της Οικονομίας, όλα. Αυτό σήμερα, μόνο ένας μπορεί να το κάνει…

( Σημ. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 7/9/2011)

Το ότι η Ελλάδα έχασε την υπόθεση δεν είναι το χειρότερο.  Το χειρότερο είναι ότι η χώρα εγκατέλειψε την πολιτική που κορυφώθηκε στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου και δεν έχει πλέον διαπραγματευτική πολιτική και μέσα πίεσης έναντι των Σκοπίων!  Και αυτό παρά το ότι η Ελλάδα έχει υποχωρήσει από την αρχική της διαπραγματευτική θέση, δηλαδή της μη χρήσης του όρου Μακεδονία ή παραγώγου του στο όνομα της γειτονικής χώρας….

Ασφαλώς η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου δεν αφορά τις διαπραγματεύσεις για το όνομα.  Αφορά τη στάση της Ελλάδας στο Βουκουρέστι, την παρεμπόδιση ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.  Το περίεργο είναι ότι η απόφαση στο Βουκουρέστι ήταν ομόφωνη, υπήρχαν πολλές χώρες που είχαν αντίρρηση στο να ενταχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και η Ελλάδα δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να ασκήσει βέτο.  Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και σήμερα το ΝΑΤΟ, με ανακοίνωσή του, επιμένει ότι η απόφαση του Βουκουρεστίου ισχύει και ότι θα πρέπει να βρεθεί λύση στο θέμα του ονόματος.

Βέβαια, το Δικαστήριο δεν είπε ότι τα Σκόπια δικαιούνται να χρησιμοποιούν το συνταγματικό τους όνομα, αλλά ότι η προοπτική χρήσης από τα Σκόπια του συνταγματικού τους ονόματος στο εσωτερικό της Συμμαχίας δεν συνιστά επαρκή αιτιολογία για να παρεμποδίσει η Ελλάδα την ένταξή τους σε αυτήν.  Εμμέσως όμως και ουσιαστικά έδωσε το πράσινο φως στα Σκόπια να εντάσσονται σε ένα διεθνή οργανισμό και εντός αυτού να χρησιμοποιούν κατά βούληση το όνομά τους.

Το Δικαστήριο δεν ικανοποίησε το αίτημα των Σκοπίων να καταδικάσει την Ελλάδα να μην παρεμποδίζει στο μέλλον την ένταξή τους σε διεθνείς οργανισμούς.  Όμως, είναι βέβαιο ότι η απόφαση δημιουργεί πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κρατών, αφού θα ενισχύσει την ήδη καταγεγραμμένη αδιαλλαξία των Σκοπίων.  Έχουν ήδη περάσει 16 χρόνια και οιοσδήποτε μέσης ευφυΐας άνθρωπος μπορεί να αναρωτηθεί αν τα Σκόπια έχουν κάποιο λόγο να μη συνεχίσουν να κωλυσιεργούν!

Η απόφαση, λόγω της αποτυχίας μας στο Δικαστήριο, θα αυξήσει την επιθετικότητα του Σκοπιανού αλυτρωτισμού.  Είναι, επίσης, βέβαιο ότι η ελληνική πολιτιστική κληρονομιά στην ιστορική της διάσταση θα συνεχίσει να κακοποιείται με αρχαιομακεδονικές φιέστες τύπου ταινιών Χόλυγουντ στη δεκαετία του ’50.

Το βέβαιο είναι επίσης ότι η απόφαση συνιστά ένα πολύ σημαντικό πλήγμα στο κύρος της χώρας μας, μετά τα αλλεπάλληλα που έχει δεχθεί λόγω της οικονομικής κρίσης.  Το πλήγμα αυτό έρχεται στον ευαίσθητο τομέα της εξωτερικής πολιτικής ανοίγοντας ενδεχομένως την όρεξη σε άλλους παράγοντες του διεθνούς συστήματος να μεγιστοποιήσουν τις απαιτήσεις τους.

Τέλος, για μία ακόμη φορά, όπως και στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης, δεν φαίνεται κανείς να αναζητά τους λόγους ή τις ευθύνες για αυτήν τη διεθνή αποτυχία τής χώρας μας στη Χάγη.  Και αν η αναζήτηση ευθυνών μπορεί στην παρούσα συγκυρία να θεωρηθεί από κάποιους αντιπαραγωγική, η καταγραφή και η κατανόηση των αιτίων τής αποτυχίας μας μπορεί να συμβάλει στην εκπόνηση μίας νέας πολιτικής που θα φέρει ένα συμβατό προς το εθνικό μας συμφέρον αποτέλεσμα.

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ήταν μια μακρινή εποχή χωρίς κινητά και διαδίκτυο. Στα χωριά τηλεόραση είχε το καφενείο κι αυτό όχι πάντα. Οι αγρότες δεν είχαν επιδοτήσεις και στα χωριά τα γαϊδουρομούλαρα και τ’ άλογα ήταν πιο πολλά από τα τρακτέρ. Οι γειτονιές μας ήταν όλο χωματόδρομοι κι αλάνες, κολυμπούσαμε στον Σκαραμαγκά, το Φάληρο και την Πειραϊκή κι οι μανάδες μας ακόμη ασβέστωναν τις μάντρες στις αυλές. Η Αστυνομία Πόλεων κι η Χωροφυλακή είχαν Harley Davidson Electra Glide με μοχλό ταχυτήτων αριστερά στο ρεζερβουάρ, τα περιπολικά ήταν αμερικάνικες μαούνες κι οι γκόμενες φορούσαν μίνι και τεριλέν παντελόνι καμπάνα.
Ο Συνταγματάρχης Βαρτάνης θριάμβευε στον «Άγνωστο Πόλεμο», ο «Lone Ranger» πάντοτε κάλπαζε προς τον βράχο καβάλα στον Σίλβερ  κι εγώ γούσταρα…
την Μπέτυ Λιβανού αλλά δεν μου ΄δινε σημασία, γιατί τα ‘χε με τον Μαστοράκη. Τα Σάββατα στην ΥΕΝΕΔ έδειχνε ταυρομαχίες κι εμείς γουστάραμε τον «Μάνιξ», τις «Επικίνδυνες Αποστολές» και την «Χαβάϊ 5-0». Μετά βλέπαμε κι «Εν τούτω Νίκα», όπου βγήκε ο εκατόνταρχος με το σπαθί στο ένα χέρι και ρολόϊ Σέϊκο στο άλλο.
Το σουξέ του καλοκαιριού ήταν το «Άσπρα θα φορέσω» με τον Γιάννη Καλαντζή σε στίχους του Πυθαγόρα (http://www.youtube.com/watch?v=CUxNR33tZxM&feature=related), που μου ‘χε κολλήσει και το τραγουδούσα συνέχεια.
Είναι η πιο έντονη ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας. Οι γονείς μου μ’ είχαν στείλει στο Μαυρομμάτι να περάσω, όπως κάθε Καλοκαίρι, όλες τις σχολικές διακοπές με τον παππού. Εννιά χρονών. Ο αδερφός μου είχε πάει ταξίδι στας Ευρώπας. Παρέα στον μπάρμπα μας, που είχε νταλίκα διεθνών μεταφορών, για να δει από το τριαξονικό τα πράσινα λειβάδια της Βαυαρίας και τον Μέλανα Δρυμό. Τουρισμός με συνοδεία 30 τόννους καρπούζια.

Εκείνο το πρωϊ πήγαμε οι δυο συνονόματοι στο πηγάδι να ποτίσουμε τα μουλάρια και το γαϊδούρι. Εγώ καβάλα στην Ψάρα, την αγαπημένη μου, γιατί είχε πάρει πιο πολλά από την αλογίσια πλευρά της κι ήταν πιο όμορφη. Ο παππούς δεν είχε ούτε ραδιόφωνο και στην μικρή αγροικία του ελαιώνα πέντε χιλιόμετρα από το σπίτι στο χωριό, σε μια πλαγιά που έβλεπε στην Κωπαΐδα, δεν είχε ούτε ρεύμα.
Στο πηγάδι ήρθε ένας γέρος χωριανός να ποτίσει κι αυτός τ’ άλογο του κι άρχισε να λέει στον παππού με ένταση κάτι στ΄αρβανίτικα. Ανάμεσα στις τραχιές εκφράσεις της διαλέκτου άκουγα λέξεις στην νεοελληνική, «Τούρκοι», «Κύπρος», «απόβαση», «πόλεμος», «βομβαρδισμοί». Ο χωριανός έφυγε κι ο παλιός στρατιώτης της Στρατιάς της Μικράς Ασίας, ο πολυβολητής που τον έμαθε να διαβάζει ο Λοχαγός του στα χαρακώματα του Εσκή Σεχήρ και του Σαγγάριου, μου εξήγησε τι συνέβαινε. Ήταν το πρωΐ της 20^ης Ιουλίου….
Χίλια μίλια μακριά ο Διοικητής του 251 Τ.Π., ο Αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Παύλος Κουρούπης από τα Δεντρά Μεσσηνίας, είχε αρχίσει από τα ξημερώματα τον επικό του αγώνα στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας. Με αναλογία σε βάρος του 7 προς 1  άντεξε από τις 5.00 το πρωί της 20ης Ιουλίου έως τις 14.30 το απόγευμα της 22ας καθηλώνοντας 3.500 Τούρκους.
Ο Διοικητής του 50^ου Συντάγματος Πεζικού του Τουρκικού Στρατού, της αιχμής του δόρατος της εισβολής, ο Συνταγματάρχης Καραογλάνογλου σκοτώθηκε κι οι Τούρκοι περιδεείς ασφυκτιούσαν σ’ ένα ελάχιστο προγεφύρωμα με κίνδυνο ολικής καταστροφής.
Την τρίτη μέρα όμως οι Τούρκοι με πλήρη αεροπορική υπεροχή, με βόμβες ναπάλμ να κάνουν ολοκαύτωμα τις θέσεις της Εθνικής Φρουράς, αποβίβασαν ακόμη περισσότερα άρματα. Τα εγγλέζικα λιανοντούφεκα του Β΄ΠΠ και τα οπλοπολυβόλα Μπρεν, και τα τρία σαράβαλα Τ-34, άρματα γκαζοντενεκέδες εποχής Στάλιγκραντ, που στα χέρια των Εθνοφρουρών του Κουρούπη πετσόκοψαν τους Μεχμετζίκ και σκότωσαν τον Διοικητή τους, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα τανκς Μ-47. Ο καλός και γενναίος Κουρούπης πολέμησε αβοήθητος δυόμιση μέρες και νύχτες. Η τελευταία του εικόνα ήταν το μεσημέρι της 22^ας Ιουλίου να μάχεται στην πρώτη γραμμή ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά πολυβόλων. Πεζός, έχοντας στο πλάϊ του μόνο τον ασυρματιστή του Μιχαλάκη Κονναρή από την Τριμίκλινη. Χάθηκαν και οι δύο…

Οι εν Αθήναις επίορκοι με την αδράνεια τους άφησαν τον Αττίλα να ολοκληρώσει το έργο του. Δεν πολέμησαν. Η Μάνα δεν έριξε ούτε μια ντουφεκιά για την Κόρη.
Οι λοκατζήδες του Παπαμελετίου και η απολυόμενη σειρά της ΕΛΔΥΚ, που απαίτησε από τον Χανδρινό, κυβερνήτη του «ΛΕΣΒΟΣ», να επιστρέψει στην Πάφο για να πολεμήσουν με την μονάδα τους, ήταν οι μόνες ενισχύσεις από την Ελλάδα και πολέμησαν γενναία. Στον Έβρο και το Αιγαίο άκρα του τάφου σιωπή. Οι Τούρκοι έσφαζαν, έκαιγαν και βίαζαν στην Κύπρο κι οι Αρχηγοί των Όπλων, μ’ επικεφαλής τον Γκιζίκη, ήδη «πολιτεύονταν». Μιάμιση μέρα μετά τον χαμό του Κουρούπη κι ενώ παρόμοιες ιστορίες ολοκαυτώματος γίνονταν σε όλες τις μάχες της Κύπρου, το νταραβέρι των γαλονάδων ολοκληρώθηκε. Η αποστολή εξετελέσθη, οι Τούρκοι πάτησαν γερά πόδι στην Κύπρο κι οι πολιτικοί παρέλαβαν από τον Γκιζίκη.

Κι αφού «πανηγυρίσαμε» την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αφού οι Αρχηγοί των Όπλων κι ορισμένοι άλλοι δεν ντουφεκίστηκαν αλλά αποστρατεύτηκαν εν τιμή, έγινε κι ο δεύτερος «Αττίλας». Κι άλλο αίμα, ηρωϊσμοί αλλά κι ατίμωση. Ο Μανώλης Μπικάκης, από την Ασή Γωνιά με το ΠΑΟ του στον ανώνυμο λόφο δίπλα από την αντιπροσωπεία της Ford, σταμάτησε μόνος, ένας (1), την προέλαση ολόκληρης μονάδας αρμάτων και πεζικού, γλύτωσε ολόκληρη συνοικία της Λευκωσίας από την κατάληψη, χιλιάδες ζωές και περιουσίες. Οι Τούρκοι όμως τελικά πήραν το 40%, «η Κύπρος είναι μακριά» είπαν τα επίσημα χείλη κι άρχισε η εποχή της Μεταπολίτευσης.
Τα σουξέ άλλαξαν. Πάει η «Κυρά Γιώργαινα», κι ο «Σταμούλης ο Λοχίας». Αρχίσανε τα προοδευτικά εμβατήρια. Σε μια νύχτα γίνανε όλοι αντιστασιακοί. Όλες οι παραφυάδες της αριστεροσύνης θέριεψαν. Αν δεν ήσουν συνοικιακός Τσε Γκεβάρα, ούτε γκόμενα δεν έβγαζες.
Τότε, σε αυτό το Άγος και στην ατιμωρησία του, μπήκαν τα σάπια θεμέλια της μεταπολιτευτικής παράγκας, της σημερινής κατάντιας. Γιατί δεν υπήρξε Νέμεση, δεν υπήρξε Γουδί κι η κοινωνία πήρε το βουβό μήνυμα ότι μπορείς ακόμη και την Κύπρο να πουλήσεις και να γλυτώσεις. Βλέπετε τότε δεν υπήρξε Μαύρος Καβαλάρης…
Η δεξίωση του Προέδρου κάθε χρόνο μου θυμίζει εκείνο το Καλοκαίρι. Δεν ρώτησα ποτέ κανέναν που πήγε. Άραγε, όπως περιφέρονται στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου με το ποτήρι το κρασί και την χαρτοπετσέτα στο χέρι, ένοιωσαν ποτέ σε καμιά γουλιά την ταγγίλα του αίματος 37 πια χρόνων;

Antinews.gr

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Αυτό που μας ξεχωρίζει απ’ τα ζώα παρότι είμαστε σαρκοφάγοι οι άνθρωποι, σ’ ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της πείνας των ζωντανών, είναι που επεξεργαζόμαστε την τροφή. Μαγειρεύουμε. Ψήνουμε. Στολίζουμε. Εχουμε τη νοητική ανάγκη, την έμφυτη πολιτισμική ικανότητα να επιθυμούμε τη μετατροπή του κορεσμού σε γεύμα. Κι ακόμα καλύτερα σε σύναξη, σε συμπόσιο. Να γινόμαστε συνδαιτυμόνες.

Στην κουζίνα του Θεού, σήμερα, εδώ και τώρα μπήκαν κτήνη. Τη μαγάρισαν. Πάντα το έκαναν. Από τότε που οι άνθρωποι περπατήσαμε στα δυο ποδάρια κοιτώντας ψηλά. Ανοιξαν το ντουλάπι και πήραν τα μαχαίρια, τους μπαλτάδες, τα σιδερικά. Κι ύστερα πήραν και τα κλειδιά, να ‘χουν να βάζουν μέσα τα καλούδια, να σκάει το ντουλάπι. Να περισσεύουν για να φάνε όλοι, να τρώνε μόνο οι κλειδοκράτορες και να γίνεται ό,τι μπαζώνεται ως πρώτη ύλη της τροφής, σκουληκιασμένο αλεύρι, πεθαμένα αυγά, ζάχαρη που μαύρισε και πίκρισε φαρμάκι σκέτο. Και να ‘σου να μη χωράει άλλο ξινισμένο γάλα κι αλάτι πετρωμένο σαν ταφόπλακα της παστωμένης ευφροσύνης.
Σάπισε ο πλούτος στο ντουλάπι του Θεού. Και βρώμισε η κουζίνα σαν απόπατος. Κι απ’ όξω στήθηκαν φρουροί να το κρατάνε σφραγισμένο. Μοίρασαν μαχαίρια. Που αστράφτουν μέρα νύχτα στα δώματα και τις κάμαρες του κόσμου. Τα πεινασμένα πετεινά του ουρανού έγιναν δράκοι. Οι νοικοκυραίοι φονιάδες. Οι φονιάδες ήρωες στη σήψη.

Να ‘σου κι ο φοβισμένος. Ο συλλέκτης των σάπιων που ξεχειλίζουν απ’ το ντουλάπι του Θεού. Αυτός ο μικρός, δήθεν πολιτισμένος, με την μπάκα φουσκωμένη απ’ το βρωμόφαγο που οι κλειδοκράτορες του πέταξαν για να γίνει σκυλί και να ταΐζεται σαν Κέρβερος. Που ορμάει μες τη νύχτα και σφάζει όποιον πεινάει ως ξένος. Που χιμάει στα λεωφορεία και κατεβάζει τα γυναικόπαιδα και τα σαπίζει στο ξύλο με τις σιδερένιες κουτάλες και τους μπαλτάδες που άνοιγε το φύλλο η μάνα τους να φτιάξει πίτα μ’ ό,τι είχε, να ευφρανθούν.
Το ντουλάπι του Θεού άνοιξε. Είναι καταμεσίς στο μαγερειό της κόλασης. Συμπόσιο αίματος. Το κλειδί της εργασίας στα χέρια μας είναι. Οσο δεν το κρατάμε εμείς ανθρώπινο κρέας θα μυρίζει και θα πεινάμε…