Ψέματα, αποκρύψεις «υπόγειων επαφών και συζητήσεων», υπαναχωρήσεις και αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων. Αυτά είναι τα στοιχεία που όρισαν την πολιτική του κ. Γιώργου Παπανδρέου προεκλογικώς και μετεκλογικώς… Η πολιτική εξαπάτησης ξεκίνησε με τις καταιγιστικές εξαγγελίες για αυξήσεις μισθών και συντάξεων, για αδρή χρηματοδότηση της ανάπτυξης –με έμφαση στην «πράσινη ανάπτυξη»– και με καταγγελίες εναντίον του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, ο οποίος είχε εξαγγείλει «πάγωμα» μισθών και δέσμη αναγκαίων μέτρων. Πυλώνας της επιχείρησης ψεύδους ήταν το περιώνυμο «λεφτά υπάρχουν» και οι συνεχείς αναφορές στο «πού θα βρεθούν»…
Ο «μονόδρομος» του Μνημόνιο
Χαρακτηρίστηκε σωτήριο. Αποδείχθηκε μοιραίο… Θεωρήθηκε μονόδρομος και αναγκαστική επιλογή για να αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία. Αποδείχτηκε ότι υπήρχε και άλλος δρόμος… Προβλήθηκε ως μεγάλη διαπραγματευτική επιτυχία της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού. Αποδείχθηκε ότι ουδεμία διαπραγμάτευση υπήρξε. Οι δυναστικοί όροι διαμορφώθηκαν από την Ένωση και το ΔΝΤ, και επιδόθηκαν υπό μορφήν εντολής προς την Ελλάδα… Σε πείσμα της καταιγιστικής προπαγάνδας, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: Η Ελλάδα θα μπορούσε να αποφύγει το Μνημόνιο και τους πρωτοφανείς, επαχθείς όρους που βύθισαν τη χώρα στην άβυσσο. Θα μπορούσε να διεκδικήσει –και να πετύχει– ηπιότερες ρυθμίσεις, μεγαλύτερο χρόνο αποπληρωμής και ανεκτό επιτόκιο για το δάνειο των 110 δις.
Καμία διαπραγμάτευση …. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »