Όταν οι “Τόμσεν” ήρθαν στην Ελλάδα και έφεραν το Μνημόνιο, αν στα ψιλά γράμματα έγραφε για τις παρενέργειες της μη τήρησή του, δεν το είδε κανείς. Τότε η συζήτηση αφορούσε την απώλεια του “ιστορικού κεκτημένου” στην σπατάλη, που οι Έλληνες θεωρούν κάτι σαν κληρονομικό δικαίωμα. Την ευχέρεια, δηλαδή, να “φεσώνουν” ο ένας τον άλλον με άνεση.
Πριν τη δεκαετία του 1980, τα πράγματα ήταν μετρημένα και πιο φτωχικά. Ίσως για τους σημερινούς 60άρηδες ήταν και κάπως ξενέρωτα. Η πολιτική και κοινωνική ορθότητα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων συνοδευόταν από όσες αρχές και αξίες δεν εξευτέλισε η Χούντα. Σχεδόν καμμία από αυτές που είχαν απομείνει δεν άντεξε στην επιδρομή του “ψευτο-σοσιαλισμού”, την επέλαση των πρασίνων, η οποία τότε – Γιώργο – εξέφρασε με ετυμολογική γνησιότητα το “κράτος-λάφυρο”. Ήταν η εποχή του μπαλκονιού, των κολ ρουλέ, γνωστών ως “ζιβάγκο”, της Επάρατης Δεξιάς με την μαγαρισμένη ιδεολογία, ήταν η εποχή του Αντρέα (με “τ”). Ήταν η δεκαετία του 1980, κατά την οποία τα ιμάτια μοιράστηκαν και η δημοσιονομική λογιστική πήγε περίπατο. Θεσμοθετήθηκε η “ζωή με δανεικά” και τα πακέτα των Βρυξελλών μετέτρεψαν τα ταγάρια σε Μυκονιάτικα παρεό…… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
