Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Ο Πατριωτισμός δεν είναι απλά μια εκλογικευμένη αγάπη για την Πατρίδα. Είναι μια ομολογία πίστεως. Αν σου ζητήσουν να εξηγήσεις γιατί αγαπάς τη μάνα σου, τι λες; Απλά ότι, «την αγαπώ γιατί είναι η γυναίκα που με «φιλοξένησε» εννιά μήνες, με βύζαξε και μου σφούγγιζε το μέτωπο όταν είχα πυρετό»; Τα πράγματα, οι ιδέες και τα συναισθήματα, που μας συγκροτούν ηθικά, έχουν πρωτίστως μια μεταφυσική, υπερβατική διάσταση. Κι αυτά είναι πάντα που αποτελούν το πιο λαμπρό και φλογερό κίνητρο. Αυτά σηματοδοτούν τους μακρινούς ορίζοντες και τις απάτητες κορφές των αγώνων μας.
Αν την ανθρώπινη Ιστορία την κινούσαν μόνο οι σώφρονες, οι πραγματιστές, αυτοί που πάντα ζυγίζουν με το υποδεκάμετρο τους κινδύνους, τότε ακόμη θα ζούσαμε σε σπηλιές και λαγούμια ή θα κρεμόμασταν ανάποδα από τα δέντρα μαζί με τα τετράχειρα ξαδέρφια μας. Ακόμη θα βλέπαμε με δέος τις φωτιές από τους κεραυνούς και θα τρώγαμε ωμό κρέας ή και τους ίδιους τους ομοίους μας.
Οι ανήσυχες ψυχές, με το βαθιά ηθικό κίνητρο του κοινού καλού, της καταξίωσης μέσα από τους κινδύνους και τον αγώνα, οι μύστες της φιλοτιμίας κι οι εραστές της δόξας, είναι που κινούν τους τροχούς της Ιστορίας.
Αν το πάρεις όλο δεξιά ή όλο αριστερά θα φτάσεις στο ίδιο σημείο. Εκεί που η βαρβαρότητα τέμνεται με τ’ αδέρφι της, τον ολοκληρωτισμό. Κι αν κάτι μας προστατεύει από την βαρβαρότητα, αυτό δεν είναι απλά θεσμοί, «ανεξάρτητες αρχές», μαυσωλεία της πολιτικής ορθότητας ή ο νόμος, αλλά τουλάχιστον εδώ, σε αυτόν τον τόπο, μας προστατεύει ο ανθρωποκεντρισμός … Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
